Degree Project

2010-10-14T01:54:00.000-07:00

The number

2010-04-03T21:04:00.000-07:00

เมื่อวานผมมีโอกาสได้ไปถ่ายภาพงานบวชเพื่อนของรุ่นพี่คนนึง เมื่อกลับบ้านมาก็จัดการเอาภาพลงคอมเพื่อเช็คดูภาพที่ถ่าย ผมสังเกตุเห็นว่ากล้องผมแยกโฟลเดอร์ไว้ 2อัน วึ่งปกติจะมีเพียงโฟลเดอร์เดียว พอเข้าไปดูจึงรุ้ว่าเพราะกล้องมันถ่ายจนเร่ิมนับเลขของภาพใหม่จาก 0001 เอาไปไว้ในอีกโฟลเดอร์ มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองของกล้องตัวนี้ นั่นหมายความว่าผมได้ใช้มันถ่ายภาพไปแล้วอย่างน้อย 9999ภาพ 2ครั้งแล้ว = 19998 ภาพ
แต่วันนี้ผมสนใจว่าภาพที่ 9999 ของครั้งนี้ที่เราถ่ายมาคือถาพอะไรเพราะถ่ายเป็นภาพของคนที่เรารู้จักผมจะอัดภาพให้เขาสักภาพเพราะมันคือภาพที่ 9999 ของกล้องผม เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก พอเจอรูปที่หาปรากฏว่าเป็นภาพที่ผมได้แสดงไว้ด้านบนนี้เอง ซึ่งผมเองก็แปลกใจเพราะจริงๆมันน่าจะเป็นภาพบุคคล หรือไม่ก็มีผู้อื่นบ้าง แต่ผมก็ชอบภาพนี้มากๆๆๆๆ ยิ่งรู้ว่าเราไม่ได้ตั้งใจถ่ายมาเพื่อให้มันเป็นภาพที่หล่ออสาดดด แต่มันเกิดขึ้นเพราะความสังเกตุ และตั้งสมติฐานล่วงหน้าหรือความน่าจะเป็นไปได้ ภาพถ่ายของผมปกติแล้วผมก็พอใจในการถ่ายภาพของตัวเองในระดับนึงอยู่แล้ว มันยิ่งทำให้ผมประทับใจภาพนี้มากยิ่งขึ้น แล้วยิ่งมาสังเกตุเห็นเนื้อหาที่อยู่ในภาพเขียนว่า "คนดีชอบแก้ไข คนจัญไรชอบแก้ต้ว" ทำให้ผมคิดได้ว่าหรือที่เราคิดเอาไว้ว่าจะมอบภาพนี้ให้คนอื่นเพราะมั่นใจว่ามันคงไม่ใช่ภาพเรา แต่จริงแล้วภาพนี้มันเป็นภาพของเราเองอาจจะเป็นภาพที่องค์พระผู้มีพระภาคเจ้าท่านได้ดลบันดาลให้ผมถ่ายภาพนี้ในเวลานั้น เพื่อที่ผมจะได้ไปสังเกตุเห็นแล้วสนใจโดยเฉพาะ ทำให้ผมคิดได้ ใช่ ท่านอาจจะเตือนเราที่เคยอยู่ในศาสนาของท่านแล้วตัดสินใจกลับมาเป็นสมณะสามัญชนทั่วไปว่า เราลืมอะไรที่ควรจะทำไปบ้างหรือเปล่าเรามีอะไรที่คิดว่าจะทำหรือเปล่า แต่เอาอาจจะแก้ตัวกับตัวเองด้วยเหตุผลดีๆมาตลอดก็เป็นไปได้ ท่านอาจจะรู้ว่าผมมีนิสัยชอบสังเกตุภาพหลังจากที่ถ่ายไปแล้ว และท่านก็อาจจะทราบว่าผมเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจคำตักเตือนอะไรของผู้อื่นมากมาย เลยได้ดลบันดาลให้เกิดเหตุการเช่นนี้ แต่อย่างน้อยก็ทำให้ผมได้กลับมาอัฟบล็อคอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนานมากๆเพราะคอยแก้ต้วกับตัวเองเสมอมา มันยิ่งทำให้ภาพนี้มีความสมบูรณ์แบบในด้านของเนื้อหาและสามารถทำงานได้จริงคือการทำให้ผมอัฟบล็อคได้สำเร็จครับ หากผมไม่ได้เรียน ComDsign มาผมอาจจะไม่สนใจภาพนี้เลยก็ได้ ขอบคุณครับ.

ขอเชิญร่วมประกวดภาพถ่าย "ความหลากหลายของสิ่งมีชีวิต"

2009-06-12T23:55:00.000-07:00

โครงการประกวดภาพถ่ายด้วยระบบดิจิทัล ครั้งที่ 4

โครงการประกวดภาพถ่ายด้วยระบบดิจิทัล ครั้งที่ 4 "ความหลากหลายของสิ่งมีชีวิต" ในโอกาสครบรอบ 200 ปี ชาลส์ ดาร์วิน นักธรรมชาติวิทยา ผู้ค้นพบทฤษฎีวิวัฒนาการและความหลากหลายของสิ่งมีชีวิต ขอเชิญ ครู นักเรียน นิสิต นักศึกษาและประชาชนทั่วไป ส่งภาพถ่ายระบบดิจิทัลเข้าประกวด ในหัวข้อ ความหลากหลายของสิ่งมีชีวิต

ลักษณะของภาพที่ส่งเข้าประกวด
สิ่งมีชีวิตต่างๆได้แก่ คน สัตว์ พืช ตลอดไปจนถึงเห็ด รา ฯลฯ

กำหนดรับภาพ
1 พฤษภาคม 30 กรกฏาคม 2552 (ถือวันที่ประทับตราไปรษณีย์เป็นสำคัญ)

สถานที่รับภาพ
สาขาเทคโนโลยีทางการศึกษา สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี
924 ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพฯ 10110 (เขียนวงเล็บมุมซองว่า ส่งภาพถ่ายเข้าประกวด)

ติดต่อขอทราบรายละเอียดเพิ่มเติม
โทรศัพท์ 0-2392-4021 ต่อ 2408 โทรสาร 0-2391-7261
หรือทาง E-mail: vtinn@ipst.ac.th, pphua@ipst.ac.th, tkuml@ipst.ac.th

http://www.ipst.ac.th/digitalphotocontest/

ดำ ดำ

2009-03-26T12:08:00.000-07:00

อันนี้เป็นผลพลอยได้จากการที่ตรากตรำทำงานเพื่อให้ผ่านทีสีสโดยสันติภาพ ภาพขาว-ดำ เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมชื่นชอบมาก แต่เนื่องจากงานที่ทำไปนั้นอาจจะไม่เหมาะสมที่จะใช้งานในรูปแบบขาว- ดำ ดังนั้นชาวบล็อคทุกท่านจึงมีความจำเป็นต้องตกเป็นเหยื่อทางอารมณ์ของผม
อ่อออออ....ลืมไปอย่างนึง ใครอ่านบล็อคผมนี่ห้ามวิจารณ์นะครับ ผมไม่ฟังหรอกคับ

"Final Comunication Art Design5"

2008-10-01T09:39:00.000-07:00

และแล้วก็ดำเนินกันมาได้จนถึงวันสุดท้าย สำหรับวิชา "Comunication Art Design5" ที่พวกเราพวกเราร่วมกันฝ่าฟันมาจนถึงวันนี้ด้สยกัน แม้จะมีบางคนที่ผิดพลาดไปบ้าง แต่เราก็คงจะมาถึงวันนี้กันไม่ได้ถ้าปราศจากอาจารย์ที่น่ารักของเราทั้ง2ท่าน ที่ยอมสละเวลาในการทำมาหากินมาสอนเด็กโง่ๆอย่างพวกเรา แต่ผมสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ช่วงเวลาที่เรียนมานี้จบลงไปพร้อมกับวิชาเรียนแน่นอนคับ คอมเม้นและคำแนะนำต่างๆในการคิดงาน ผมจะจำมันไปใช้ในการทำงานต่อๆแน่นอนครับ ผมขอขอบพระคุณ อาจารย์ เควิน หว่อง และ อาจารย์ มะลิ เป็นอย่างยิ่งครับ จากใจ
ผมและเพื่อนๆร่วมห้องทุกคนครับ

และนี่ก็เป็นบรรยากาศในวันส่งงาน Final ครับเก็บเอารูปมาฝาก ถ้ามีเวลาว่างจะเอามาใส่เพิ่งแล้วกันน่ะครับ อย่าลืมแวะเวียนมาเข้ามาดู Blog ผมบ้างล่ะครับ หากใครต้องการรูปของตัวเองก็แอ็ดเมลผมได้น่ะครับ wannawat108-1009@hotmail.com

“Yes We are Not”

2008-08-29T08:07:00.000-07:00

นิทรรศการ “Yes We are Not”
โดย สันติ ลอรัชวี
จัดแสดง ณ แกรนด์ ฮอลล์ ชั้น 1 สยาม ดิสคัพเวอรี่
ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 23 ส.ค. - 31 ส.ค. 2551

เป็นหนึ่งกิจกรรมในโครงการ Eco Projects ที่ร่วมมือกันระหว่างสยาม ดิสคัพเวอรี่กับนักออกแบบ
โดยนิทรรศการ “Yes We are Not” ของ สันติ ลอรัชวี เป็นงาน Graphic Installation ที่ต่อเนื่องมาจากนิทรรศการ “Yes, I am Not ”
ที่เพิ่งจัดแสดงที่หอศิลปมหาวิทยาลัยกรุงเทพ เมื่อเดือนกรกฎาคม 2551 โดยแนวคิดของนิทรรศการครั้งนี้จะหันมานำเสนอประเด็นที่เป็นสาธารณะ
โดยสะท้อนให้เห็นถึงการนำก้อนกระดาษหนังสือพิมพ์มาสร้างเป็นงานศิลปะผ่านรูปแบบแผนที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ซึ่งนอกเหนือจากประเด็นเรื่องวัสดุแล้วตัวงานเองยังตั้งคำถามกลับไปสู่ผู้ชมให้ตระหนักถึงบทบาทของตนเอง
ไม่ว่าจะเป็นบทบาทที่เป็นส่วนรวมและส่วนบุคคล ซึ่งนำเสนอด้วยการจัดวางในพื้นที่ที่สามารถสื่อสารกับผู้คนได้หลายลักษณะการมองเห็น
ผู้ชมสามารถชมผลงานได้ตั้งแต่การเข้าไปมองระยะประชิดจนกระทั่งมองเห็นภาพรวมของผลงานจากชั้นบนสุดของศูนย์การค้า
โดยจะมีการกำหนดจุดชมผลงานในแต่ละชั้นของสยาม ดิสคัพเวอรี่

"waste installation"

2008-08-29T07:36:00.000-07:00

และแล้ววันนี้ก็ได้เวลาที่จะมาติดตามผลงาน Mr.mirror จะได้ตลุยออกทำงานอีกครั้งนึ่ง โดยครั้งนี้จะนำกระจกคู่กายชุดเดิม ออกไปเก็บข้อมูล
ความสิ้นเปลืองของพลังงานที่เราใช้กันอย่างเพลิดเพลิน โดยในวันนี้จะประกอบไปด้วยการถ่ายภาพที่บริเวณ อนุเสาวรีย์ประชาธิปไตย ราชดำเนิน
และบริเวณถนนเยาวราชมาฝาก

"next step"

2008-08-06T21:48:00.001-07:00

นี่ก็เป็นก้าวต่อไปของงานผม หลัังจากออกมาจากกลุ่มออกแบบกลุ่มเดิมได้ซ่ะที ก็เลยลองเปลี่ยนวิธีในการนำเสนองาน จากเดิมที่จะใช้แผงติดกระจกวางเอาไว้เพื่อสะท้อนความสิ้นเปลืองออกมา ก็เปลี่ยนเป็นลองใช้ผู้คนที่กำลังใช้พลังงานเหล่านั้นออกมา เช่นที่ถนนข้าวสารนั่นเอง ที่มีผู้คนกำลังมีความสุขอยู่กับการใช้ชีวิตยามค่ำคืนอย่างมีความสุขดดยไม่ได้คำนึงเลยว่าจะต้องสิ้นเปลืองไฟฟ้า หรืออะไรบ้าง ก็เลยเปลี่ยนเป็นให้ผู้คนในสถานที่นั้นจริงๆเข้ามามีส่วนร่วมกับงาน แต่รู้สึกว่าว่าดึกไปยังไงก็ไม่รู้ ภาพบางภาพที่สั่นนี่ไม่ใช่กล้องไม่ดีน่ะคับ แต่ตากล้องเริ่มเมาแล้ววววว

"มันมาอีกแล้ว"

2008-08-06T20:32:00.001-07:00

พวกเค้ามาอีกแล้วครับบบบบบ ทั้งๆที่เค้ายังไม่ได้ไปไหนเลย แต่คราวนี้เค้ามาพร้อมกับคอนเซ็ปที่ว่า คนไทยกำลังสิ้นเปลืองคับ แต่คนไทยมี่ว่านี่อาจจะไม่ใช่ทั้งประเทศน่ะคับ อาจเป็นเพียงแค่กลุ่มออกแบบกลุ่มนี้ก็ได้ โคตรเจ๊งอ่ะะะ

"waste is coming"

2008-08-06T20:23:00.000-07:00

ใกล้เข้ามาแล้วคับกับโคตรโปรเจ็คที่ทุกคนรอคอย หลังจากครั้งแรกที่ได้นำเสนอแบบล่มๆไป ตอนนี้เวอร์ชั่นใหม่กำลังจะมาแล้วครับ มาพร้อมกับกาวที่ติดดีขึ้น แล้วก็แผ่นไม้อัดที่มั่นคงครับ อันนี้ก็เป็นตอนที่ติดกระจกอยู่น่ะครับบบ

"รักเมืองไทย"

2008-08-06T20:00:00.000-07:00

นี้ก็เป็นการแสดงออกของกลุ่มนักออกแบบกลุ่มนึง ที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง พยายามจะสร้างสรรค์ตลอดเวลา ท่ามกลางความวุ่นวายของบ้านเมืองและสังคม รวมไปถึงความวุ่นวายในการเรียน แต่พวกเขาก็ยังเจียดเวลามาทำอีกจนได้

"MK wasting time"

2008-07-31T00:46:00.000-07:00

"กล้องใหม่ ใช้ให้เป็น"

2008-07-30T23:21:00.000-07:00

ต่อเนื่อง

2008-07-30T00:28:00.000-07:00

ไหนๆก็เอาเรื่องงานนี้มาให้ดูกันแล้ว ผมก็ขอสานต่อให้จบเลยแล้วกัน กับภาพบรรยากาศงานเปิด ที่หอศิลปวิทยนิทรรศน์ ชั้น 7 สถาบันวิทยบริการ (หอสมุดกลาง) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หวังว่าทุกๆท่านที่ได้ดูแล้วคงมีความรู้สึกอยากไปดูให้ถึงที่นะครับ งานนี้จัดที่จุฬาน่ะครับ บางท่านอาจเข้าใจผิด เพราะหน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเห็นแถวตึก7ของเรานี่เอง555

Installation

2008-07-29T23:56:00.000-07:00

อันนี้ก็คือส่วนของงาน Installation ที่ติดทั้งที่ศิลปากร ร่วมกับศิลปินอื่นๆอีกหลายท่าน ที่หอศิลป์คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์(PSG Art Gallery ) มหาวิทยาลัยศิลปากรมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตวังท่าพระ บางคนอาจจะเพิ่งรู้วันนี้ ไม่เคยเห็นในblockของPracticalเลย ไม่ต้องแปลกใจเพราะผมเพิ่งส่งไฟล์ให้อาจารย์ไปเมื่อวานนี้เอง block ผมจึงมาเร็วกว่า 555

“MORE TO LOVE - The Art of Living together”

2008-07-29T22:35:00.000-07:00

เม่ือช่วงซักปะมาณเดือนที่ผ่านมาผมได้มีโอกาศไปช่วยเหลือการดำเนินงานของโครงการ“MORE TO LOVE - The Art of Living together” โดยอาจารย์ติ๊กเป็นคนชวยให้ไปช่วยงาน ต่อหลังจากจบงาน "yes I am not" มันก็น่าจะเป็นโอกาศที่ดีของผมที่จะได้ไปหาประสบการณ์ใหม่ๆ ทั้งๆที่บางอย่างอาจจะไม่ได้เกี่ญวข้องกับการออกแบบเลย แต่มันก็เป็นความแปลกใหม่ของผม สำหรับงานนี้ก็ขอแนะนำเพื่อนก่อนนะครับบบบ ก็เป็นโครงการอาร์ตเอดส์และเทศกาลศิลปะร่วมสมัย “ใจเขาใจเรา: ศิลปะแห่งการอยู่ร่วมกัน” ที่สนับสนุนโดย Art Aids Fund และ ศูนย์ประสานความร่วมมือระหว่างไทย ออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์ เพื่อ การศึกษาวิจัยทางคลินิกด้านโรคเอดส์ (ฮีฟแนท) ศูนย์วิจัยโรคเอดส์ สภากาชาดไทย โดยพยายามสร้างความตระหนักถึงประเด็นเรื่องโรคเอดส์และจิตสํานึก ของการอยู่ร่วมกันกับผู้ติดเชื้อเอชไอวีในสังคมไทยนําเสนอแนวคิดผ่าน ผลงานศิลปะร่วมสมัย เพื่อกระตุ้นให้เกิดการ ยอมรับและการให้โอกาสในการอยู่ร่วม สังคมเดียวกัน โดย Practical Studio ของอาจารย์ติ๊กก็ได้เข้าร่วมในงานนี้ด้วย ในนามของ นัทส์ โซไซตี้และแพรคทิเคิล สตูดิโอ” (ชื่อที่ใช้ในนิทรรศการนี้) เป็นการทำงานแบบผสมผสานกันระหว่างงานออกแบกราฟิกกับบริบททางนิทรรศการศิลปะที่แฝงแง่คิด กระตุ้นเตือนสำนึกทางสังคม (ซึ่งเป็นแนวทางหลักของนัทส์ โซไซตี้)โดย นัทส์ โซไซตี้และแพรคทิเคิล สตูดิโอ ก็ได้สร้างงานส่วนนึงออกมาเป็นผลิตภัณฑ์หลายอย่าง อาทิเช่น เสื้อยืด เข็มกลับ กระเป๋า และชุดชั้นใน และผมก็ดีใจที่ได้ช่วงใช้ความสามารถบางอย่างของผม คือการถ่ายภาพ นี่ก็ถือว่าเป็นงานแรกที่ได้ทดลองใช้กล้องใหม่จึงเอารูปมาฝากให้ได้ดูกัน สำหรับผู้ที่ดูแล้วรู้สึกสนใจสินค้าก็สามารถไปดูงานได้ที่ หอศิลปวิทยนิทรรศน์ ชั้น 7 สถาบันวิทยบริการ (หอสมุดกลาง) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและหอศิลป์คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์(PSG Art Gallery ) มหาวิทยาลัยศิลปากรมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตวังท่าพระ แต่ที่ศิลปากรนั้นจะเป็นแต่ส่วนของงาน Installation เท่านั้นครับ

"New Camera"

2008-07-29T20:14:00.000-07:00

ตั้งแต่ปีสองของการเรียนในภาควิชาออกแบบนิ้ทศน์ศิลป์ ที่ทำให้ผมได้รู้จักกับการถ่ายภาพ และการออกแบบในแต่ล่ะด้าน มันทำให้ผมน้ันรู้สึกเพียงพอใจ กับการที่ได้อยู่ใบบทบาท ก่ึงกลางของความเป็นคนถ่ายภาพ และเป็นนักเรียนออกแบบด้วย แต่ก็มีทำงานบ้าง ผมอาจจะถ่ายภาพได้ไม่ดีสมบูรณ์แบบ เหมือนอย่างช่างภาพมืออาชีพ ทุกครั้งที่ผมได้รับงานที่ไม่เคยทำมาก่อน มันเป็นความท้าทายสำหรับผมมาก บางงานผมไม่อยากจะทำเลย เพราะว่าไม่ถนัดเกี่ยวกับงานประเภทน้ัน หรืออีกอย่างนึงก็คือ ไม่อยากไปเริ่มทำความรู้จักกับอะไรที่มันต้องไปหัดเรียนรู้ใหม่ แต่ยังไงผมก็คงหนีมันไปไม่พ้น ถ้าคิดจะถ่ายภาพต่อไป
เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเป็นวันที่ได้เวลาเปลี่ยนแปลงบางอย่างในชีวิต น่ันคือการยกระดับอาวุธประจำกายที่ใช้ในการหากิน แล้วผมก็เลือกที่เดินสายอีสาร พร้อมกันพกแคน(canon) อยู่ข้างกาย 5D คือกล้องที่ผมเลือกใช้ เพื่อที่จะพัฒนาความละเอียดและความสดใสของภาพถ่ายให้มากกว่าเดิม ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะซื้อกล้องระดับโปร เพื่อมาใช้ในตอนเรียน แต่เมื่อผมเริ่มรับงาน มันก้มีงานเข้ามามากเรื่อยๆ แล้วมันก็เป็นแหล่งสร้างรายได้ที่ดีเลยทีเดียว ในขณะที่ผมยังต้องศึกษาอยู่ ผมจึงคิดว่าจะตั้งใจหางานอย่างจริงๆซ่ะทีแล้วก็จะทำงานอย่างเต็มที่ งานบางประเภทที่ไม่เคยทำ ก็จะหาโอก่ศไปลองดูกับมัน งานทุกๆอย่างเราอาจจะไม่มั่นใจในการที่ต้องเริ่มครั้งแรก แต่เมื่อมันผ่านครั้งแรกไปได้ ครั้งต่อๆไปเราก็จะทำงานด้วยความมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ว่างๆผมจะเอางานที่ผมได้ลองถ่ายงานต่างๆมาให้ดูกันครับ เทห์บ้าง เสี่ยวบ้าง คละเคล้ากันไป

กล้องดิจิตอล SLR ระดับโปรจากแคนนอน โดยเป็นกล้องที่ใช้เซ็นเซอร์ภาพแบบเต็มเฟรมหรือเท่ากับฟิล์ม 35 มม. คือ 35.8 x 23.9 มม.แบบCMOS ความละเอียด 12.8 ล้านพิกเซล ผลิตโดยแคนนอนเอง ให้ภาพที่มีคุณภาพสูง มี Noise ต่ำ ช่วงความไวแสงกว้าง ISO 100-1600 ขยายความละเอียดได้ ISO 50 และ 3200
EOD 5D ใช้เซ็นเซอร์ CMOS ความละเอียดสูงสุด 12.8 ล้านพิกเซล เพียงพอกับการขยายภาพขนาดใหญ่ หรืองานสิ่งพิมพ์ที่เน้นคุณภาพสูงสุดขนาด A4 พิมพ์ที่ความละเอียด 300-3500dpi เทียบเท่ากับการใช้ฟิล์ม 35 มม. โดยมีขนาดเซ็นเซอร์ที่ใหญ่เท่ากับฟิล์ม 35 มม.ทำให้ภาพที่ได้มีคุณภาพสูงกว่ากล้องที่มีความละเอียดใกล้เคียงกันนอกจากนี้ยังไม่มีปัญหาในเรื่องการใช้เลนส์มุมกว้าง เนื่องจากได้ทางยาวโฟกัสของเลนส์ตรงกับความเป็นจริง ไม่ต้องคูณทางยาวโฟกัสเพิ่ม
EOS 5D ออกมาพร้อมกับเลนส์ซูม มาตรฐานรุ่นใหม่ออกมาพร้อมกันคือ EF24-105 มม. F4 L IS USM ใช้งานได้สารพัดประโยชน์และการใช้งานกับเลนส์เทเลโฟโต้ยังได้เปรียบกว่ากล้องที่มีเซ็นเซอร์ภาพขนาดเล็กเนื่องจากได้ระยะชัดลึกน้อยกว่า ทำให้ได้ฉากหลังเบลอมากว่าเมื่อเทียบทางยาวโฟกัสเท่ากัน นอกจากนี้การใช้เซ็นเซอร์ภาพแบบเต็มเฟรมของ EOS 5D ยังให้ช่องมองภาพที่มีขนาดใหญ่กว่ากล้องที่ใช้เซ็นเซอร์ APS-C หรือ APS-H มองเห็นภาพได้ชัดเจนและเต็มตามากว่า

"Introduction mirror"

2008-07-19T23:17:00.000-07:00

หลังจากที่ได้โปรเจ็คใหม่ในเทอมนี้ และก็ได้เสนอความสนใจต่างๆไปให้อาจารย์ให้คำแนะนำ ในที่สุดผมก็ได้เวลาที่ลงมือทำงานเสียที สาเหตุที่งานของผมอาจจะมาช้าไปสัก 2-3 สัปดาห์นั้น มันก็อาจจะเป็นเพราะความขยันในบางอย่าง และความไม่ขยันในบางอย่าง หรือพูดง่ายๆนั่นก็คือ การบริหารความต้องการของตัวเองที่ไม่ถูกต้องนั่นเอง ความขยันบางอย่างที่ผมกำลังจะบอกนั่นก็คือ การขยัยที่จะคิด ปรึกษา สอบถาม และพูดคุยกับ
ผู้อื่นเพื่อที่จะได้สิ่งที่น่าสนใจบางอย่างเพื่อมาปรับปรุง ดัดแปลงให้เข้ากันกับงานของผม เพื่อที่จะได้งานที่มีความน่าสนใจมากๆ แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็มีความขัดแย้งอยู่ในตัวเองเช่นกัน นั่นคือความไม่ขยันในอีกหลายๆด้าน ซึ่งก่อนหน้านี้ผมก็ค่อยได้สังเกตุตัวเองสักเท่าไหร่ ความไม่ขยันที่ว่านั้นก็คือ ความไม่ขยันที่จะลงไปทดลอง หรือสร้างงานแบบจริงๆจังๆสักที ซึ่งมันน่าจะเกิดจากความขี้เกียจของตัวเรานั่นเอง ผมมักจะบอกกับตัวเองเสมอว่า ผมนั้นใช้เวลาในการคิดงานอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะไปที่ไหน ที่มันมีส่ิงที่เกี่ยวข้องกับงานของผม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของกระจก การถ่ายภาพ หรือสิ่งที่มันเกี่ยวข้องกับพลังงาน แต่มันก็ดูเหมือนกับเป็นการเสียเวลาไปโดยไร้ค่า ในการที่เราจะพยายามแต่จะคิด จะคิด จะคิด อยู่อย่างเดียวแต่ไม่ลงมือทำมันเสียสักที ผมคิดว่าน่าจะมีคนอื่นอีกเช่นกันที่อาจจะกำลังตกอยู่ในสถาณะการณ์ที่คล้ายๆกับผม คือยอมที่จะเสียเวลาช่วงนึงเพื่อที่จะหาทางคิดการเชื่อมโยงเหตุผลในการทำงานของตัวเองให้ออกมาดูลงตัวที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องลงไปทำงานหนักๆก่อนโดยยังมองเห็นปลายทางของงาน ซึ่งผมว่ามันคงเป็นวิธีที่ไม่ค่อยจะเหมาะกับสายอาชีพของเราสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะตอนนี้ที่เรากำลังอยู่ในสถานะของ"นักศึกษา" เพราะผมคิดว่าเป็นหนทางที่ทำให้เรานั้นเสียโอการกับการที่จะได้พบสิ่งใหม่ๆ ที่เราไม่สามารถจะคิดออกได้ ในห้องเรียน ห้องนอน หรือหน้าคอมพิวเตอร์ได้เลย

และนีก็เป็นงานของผมกับเริ่มต้นได้ทำงานครั้งแรก และก็ทำให้ผมได้เจอกันสิ่ง2สิ่งนั่นก็คือ สิ่งที่คาดเอาไว้ และสิ่งที่ไม่ได้คาดเอาไว้ เอาเป็นว่าลองดูตัวอย่างกันก่อนแล้วกัน

ทางด้านบนนี้ก็ก็เป็นตัวอย่างของการลงไปทำงานด้วย concept ที่ว่าต้องการจะถ่ายทอดความสิ้นเปลืองของพลังงานที่ถูกนำมาใช้ในการตอบสนองความต้องการบ้างอย่างของมนุษย์ซึ่งเมื่อก่อนอาจจะไม่มีใครสนใจ แต่ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงที่โลกกำลังประสบปัญหาเกี่ยวกับเรื่องพลังงาน จึงอยากจะถ่ายทอดออกมาเพื่อให้ผู้คนได้ตระหนักถึงสิ่งที่เรากำลังหลงใหลกันอยู่ จึงเลือกที่จะสะท้อนพลังงานเหล่านั้นออกมาในรูปแบบของการสะท้อนจากกระจะซึ่งก็ไม่จำเป็นต้องใช้พลังงานมากในการถ่ายทอดงานชิ้นนี้ด้วย และก็เลือกที่จะใช้คำที่ตรงๆตัวคือคำว่า"waste"เพื่อง่ายต่อการเข้าใจ แต่ผมคงไม่หยุดงานแค่นี้ อันนี้ก็เป็นแค่ first step แล้วจะไปพัฒนางานต่อให้มันดีขึ้นครับ แค่นี้ก่อนแล้วกัน แต่ผมยังมีงานที่ผมลองเอาไปใช้ effect ในการตกแต่งภาพมาใช้กับงานนี้ด้วยคับ อาจจะได้อีกความรู้สึก

"Compound Eye"

2008-06-29T08:26:00.000-07:00

นี่ก็คือคำๆใหม่ที่มันกำลังจะเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตผมในตอนนี้ แต่ผมหวังว่าผมคงจะลืมมันไปภายในเวลาอันใกล้นี้ เพราะมันก็เปรียบดั่งกับเป็นเพื่อนใหม่คนนึงที่ผมเพิ่งรู้จัก และก็น่าสนใจด้วย แต่ผมอาจจะแค่รู้สึกว่าเค้าน่าสนใจน่ะ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะไปอยู่กินกับเค้าซ่ะหน่อย แต่จะทิ้งเลยก็คงไม่ได้
อย่างน้อยเค้าอาจจะมีเพื่อนเขา ที่ผมอาจจะได้รู้จักเพิ่ม และอาจจะทำให้ผมมีโอกาศที่จะได้พบสิ่งที่มันใหม่และก็น่าสนใจก่วานี้อีกด้วย

my name is

2008-06-15T00:21:00.000-07:00

อันนี้เป็นชื่อของผมเองครับที่เอามาให้ดูเพราะว่าวันเป็นประเด็นที่ผมกำลังสนใจอยู่ในการทำทีสิส คือผมสนใจในเรื่องของคนเกิดวันจัทร์ รวมถึงผมเองด้วยก็เกิดวันจันทร์ แล้วคนที่เกิดวันจันทร์มักจะมีชื่อที่ไม่มีสระหรือไม่มีวรรณยุกต์ และเมื่อผมสังเกตุดูชื่อตัวเองแล้วเอามาเขียนดูในภาษาไทยก็ทำให้รู้สึกว่าเออชื่อเรานี่ก็มีพยัญชนะที่มีหัวเยอะเหมอนกัน ลองเอามาเน้นดูด้วยสีเหลืองมันก็ได้เอฟเฟกที่แปลกดีเหมือนกัน

what do you want ?

2008-06-14T23:28:00.000-07:00

ในความเป็นจริงเกี่ยวกับเรื่องการรณรงค์ให้ประหยัดพลังงานนั้น ผมยังไม่ค่อยเห็นการนำเอามาใช้อย่างจริงๆจังๆสักที มักจะได้เห็นก็เพียงแค่ตัวอย่าง เช่น เห็นในรายการโทรทัศน์เอาสกู๊ปพิเศษมาให้ดู เกี่ยวกับคน คนนึงที่พยายามจะใช้ชีวิตอย่างประหยัดพลังงาน แต่มันก็เป็นแค่ตัวอย่างของคนบางคนเท่านั้น เพราะในความเป็นจริงคนส่วนใหญ่ก็ยังใช้ชีวิตกันเหมือนเดิม ไม่ว่าจะมีโฆษณาดีๆออกมาเยอะแค่ไหนแต่คนยังไม่มามองมันตรงที่ความน่าเป็นห่วงอย่างจริงจัง มันก็คงจะเป็นได้เพียงแค่โฆษณาหรือสื่อที่ดีๆ แค่ชิ้นนึงที่ได้รับรางวัลเพียงแค่นั้นแหละ
ถ้าเกิดจะให้ผมแสดงความคิดเห็น ผมว่าพวกเราแต่ล่ะคนนั้นมีหน้าที่และสถานะที่แตกต่างออกกันไป แต่ถ้าใครคิดอยากจะช่วยกันประหยัดพลังงานนั้น
แต่ล่ะคนก็สามารถช่วยกันโดยเริ่มที่ปัจจัยการดำเนินชีวิตที่พื้นฐานของแต่ล่ะคนเป็นหลัง เพราะหลักการของคน คนนึง อาจจะไม่สามารถใช้ร่วมกับชีวิตของใครอีกคนก็ได้ เพราฉะนั้นเราเราควรมาทบทวนและถามตังเองดีกว่าว่าเราจะทำอะไร และเราจะทำได้ไหม เพราะเราเองย่อมรู้จักตัวเราเองเป็นดีที่สุด ตัวอย่างเช่นผม ตอนนี้ได้รับโปรเจ็ค energy ผมก็ควรที่จะตั้งเป้าดีๆว่าต้องการอะไร แล้วจะทำอะไร แล้วจะทำอย่างไร และยิ่งต้องระมัดระวังมาขึ้นในการทำงานเรื่องนี้เพราะถ้าทำออกมาแล้วไม่ดี มันอาจจะทำให้กลับไปเพิ่มความสิ้นเปลืองพลังงานอีกก็ได้ โดยเฉพาะในสายอาชีพของเรานั้นยิ่งเสี่ยงต่อการสิ้นเปลืองพลังงานมากกว่าอาชีพอื่นๆด้วย อย่างน้อยในแต่ล่ะวันๆแค่เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เฉยๆก็เปลืองแล้ว ยิ่งพวกเราชอบทำงานกันดึกๆอีกต่างหาก ทำให้สิ้นเปลืองทั้งไฟ แอร์ นำ้ อาหาร และบุหรี่อีกต่างหาก

"reset"

2008-06-14T21:30:00.000-07:00

หลังจากสัปดาห์ล่าสุดที่ได้เข้าเรียนวิชา com5 และได้เริ่มเปิดประเด็นความสนใจของแต่ล่ะคนที่ได้จากการคิดโจทย์ energy แต่ล่ะคนก็คิดและสนใจแต่ต่างกันไป แต่เมื่อได้ฟัง present จากหลายๆคน และ comment จากท่านอาจารย์ทั้งสอง มันก็ทำให้เราได้กลับมาคิดใหม่อีกทีว่า สิ่งที่เราคิดอยู่มันน่าสนใจแล้วจริงๆเหลอ หรือที่เรากำลังสนใจอยู่นั้นมันมีเพียงแค่เราที่คิดไปเอง หรือเรื่องที่เราคิดมันเป็นแค่เราเองที่คิดสนใจกับมัน ทั้งๆที่งานที่เราจะทำนั้น มันต้องการความสนใจของผู้อื่นมาประกอบด้วย หนทางเดีียวที่เราจำได้คำตอบนั่นก็คือ ควรจะแลกเปลี่ยนความคิดของเรากะคนอื่นให้มากขึ้น
และพยายามเอาความสงสัยของคนอื่น มาถามความต้องการของเราอีกที มีหลายๆคนรวมถึงผมด้วยที่มีความสนใจอยากจะนำเสนองานออกมาใน
รูปแบบของ vdo หรือ ภาพเคลื่อนไหว ซึ่งจจริงๆแล้วแค่คิดที่จะทำโปรเจคก็ทำให้สิ้นเปลืองพลังงานแล้ว เพราะถ้าต้องนำเสนอบนจอมอนิเตอร์มันก็ต้องเปลืองไฟ ต้องเสียบเครื่องขยายเสียงอีต่างหาก และคงไม่ใช่แค่การเปิดแสดงให้ดูแค่ครั้้งเดียวแน่ๆ อย่างน้อยตอนสร้างงานก็คงเปลืองอยู่ใช่ย่อย
ดังนั้นผมจึงตั้งใจจะกลับมาลองคิดและไตร่ตรองความต้องการของตัวเองอีกครั้งโดยมันจะตั้งอยู่บนจริงที่เป็นอยู่ และจะไม่ทำให้ต้องสิ้นเปลืองพลังงานมากไปกว่านี้ บางครั้งการทำอะไรที่ไม่ค่อยถูกทางแล้วเริ่มรู้สึกได้แต่เนิ่นๆ มันก็น่าจะทำให้เราไม่ต้องเสียเวลาไปลองในสิ่งอื่นให้มันสิ้นเปลืองพลังงงาน

energy

2008-06-08T09:22:00.000-07:00

และแล้วเทอมนี้ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ พร้อมกับฟุตบอลยูโร โดยมาพร้อมกับสิ่งที่เรากำลังรอคอยคือคำหนึ่งคำที่เราจะอยู่กะมันไปทั้งเทอม คำนั้นก็คือ "energy" นั่นเอง ผมว่าคำๆนี้มันก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวววว มันอาจไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิตของเรา แต่เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่าปัจจุบันนี้ในสมองของเรานั้นต้องคิดเกี่ยวกับ energy หรือพลังงานอยู่เกือบตลอดเวลา โดยเฉพาะในปัจจุบันที่กระแสของราคานำ้มันโลกเพิ่มขึ้นสูงมากๆจนทำให้ผู้คนได้รับความเดือดร้อนไปทั่วโลก อย่างในบ้างเรายกตัวอยางใกล้ตัวก็เช่น ปัญหารถเมล์ขอขึ้นราคา หรือประท้วงยกเลิกการวิ่งให้บริกการ ทำให้ผู้คนเดือดร้อนกันเป็นแถวๆ และเนื่องจากการขนส่งสินค้าต่างๆที่จะต้องใช้นำ้มันเป็นปัจจัยพื้นฐาน ทำให้ต้นทุนสินค้าเกือบทุกชนิดก็ต้องปรับขึ้นราคาตามๆกัน เท่าที่ผมจำความได้นั่้นก็คือ ราคาน้ำมันได้มีการปรับตัวขึ้นอยู่เรื่อยๆมาเป็นเวลานานแล้ว และก็เคยมีการรณงค์ให้ประหยัดพลังงานและน้ำมันกันมาตั้งนานแล้ว อาจเป็นเพราะว่าเมื่อก่อนเราคงยังไม่เดือดร้อนมากมายพอที่เราจะไปเห็นความสำคัญของการประหยัดเล็กๆน้อยพวกนั้นก็ได้ แต่เมื่อมาถึงปัจจุบัน
มาถึงยุคที่สามารถเรียกได้ว่ายุควิกฤตน้ำมันโลก เมื่อทุกคนเดือดร้อนขึ้นมาจิงๆ ไม่จำเป็นที่จะต้องมีโฆษณาอะไรให้มันมากมาย ทุกคนกลับหันมาหาวิธีการลดการใช้พลังงานเหล่านั้นกันอย่างถ้วนหน้า มันอาจจะเป็นไปตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของพวกเราก็ได้ หรือมันอาจเป็นไปตามภาษิตที่ว่า"ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา"ก็ได้
แต่ก็ไม่ได้มีเพียงแค่ปัญหานำ้มันอย่างเดียวที่มีการเตือนกันอยู่ในปัจจุบัน ยังมีอย่างอื่นอีกเช่น ปัญหาภาวะโลกร้อน หรืิอปัญหาด้านอาหาร เป็นต้น
ปัญหาเหล่านั้นก็เริ่มแสดงออกมาให้พวกเราได้เห็นกันบ้างแล้ว แต่ว่ามันอาจจะยังไม่หนักพอที่จะทำให้คนเราหันมาช่วยเหลือกันเพื่อที่จะหยุดยั้งมัน แต่มันต้องมีสักวันแน่นนอนที่ปัญหาเหล่านั้นจะต้องมาสร้างความเดือดร้องในการดำรงชีวิตอยู่ของพวกเรา เพียงแค่ไม่รู้แน่นอนว่ามันจะมาเร็วแค่ไหน...

"back to school"

2008-06-07T23:11:00.000-07:00

"สวัสดีคับ" ขอกล่าวคำนี้เพื่อทักทายกันก่อน สำหรับต้อนรับการเปิดเรียนใหม่ภาคการศึกษาใหม่นี้ และกับบรรยากาศการอัฟบล็อคที่เราคุ้นเคย
หลังจากที่ได้หยุดพักผ่อนในช่วงsummerที่ผ่านมา ก่อนเปิดเทอมผมกะเพื่อนๆก็ได้ไปเที่ยวกันนิดหน่อย นัดเจอเพื่อนกันหลายคน ก็มีทั้งที่ยังเรียนอยู่
แต่เรียนไม่ตรงกัน บางคนก็จบไปทำงานแล้ว บางคนก็เลิกเรียนกันไปแล้วบ้าง
พอคนเราไม่ได้เจอกันนานๆแล้วได้เจอกันกันอีกทีมันก็ดูมีเรื่องให้คุยกันเยอะแยะมากมาย ที่สำคัญกินเหล้ากันเมื่อไหร่จะต้องมานั่งรื้อฟื้นเรื่องราวต่างๆ
ในอดีตมาเล่ากัน หรือว่าเราเริ่มแก่กันแล้วว่ะเนี่ยย ผมมีโอกาศได้กลับบ้านที่กระบี่และสุราษฎร์ด้วย รู้สึกดีมากๆที่ได้กลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด ได้อยู่กับบรรยากาศและสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่เปลี่ยนไปจากความเคยชิน บางครั้งมันก็เหมือนการกลับต่างจังหวัดเปรียบเสมือนกับการทำสมาธิให้กับชีวิตได้เหมือนกัน การอยู่แต่ในกรุงเทพบางครั้งมันก็ทำไห้เราเพ้อเจ้อ เพ้อฝันกันมากเกินไป จนอาจจะทำไห้เราเสียนิสัย และลืมสิ่งที่เป็นความต้องการของเราจิงๆไป ชีวิตที่ต่างจังหวัดมันมันทำให้ผมได้ความสุขหลายอย่างที่ผมไม่เคยได้จากกรุงเทพ ทั้งๆที่ผมนั้นก็ต้องเสียอะไรไปอีกหลายอย่างเช็นกัน เช่น internet ก็ไม่มี 7 eleven ก็ไม่มี เคเบิ้ลทีวีก็ไม่มี ผมว่ามันก็ดีเหมือนกันน่ะคับ อยากให้คนอื่นได้สร้างโอกาสให้กับตัวเองในการที่จะได้ออกไปค้นหาความไม่สะดวกบายเช่นนี้บ้าง ผมมีรูปที่ไปเที่ยวหัวหินกันตอนก่อนเปิดเทอมมาไห้ดูกันนิดหน่อย ไปหัวหินทั้งทีแต่ไม่ได้เล่นน้ำเพราะเป็นแผลที่เท้า
แต่ก็ไม่เป็นไรแค่คิดว่าเปลี่ยสถานที่กินเหล้าก็พอแล้ว

บรรยากาศการขึ้นเขียง

2008-02-29T03:32:00.001-08:00

นี่ก้อเป็นบรรยากาศการเรียนในคาบสุดท้ายที่ทุกคนรอคอยและมันก็ได้จบลงไปได้ด้วยดีมั้งคับ หรือว่ามันเพิ่งจะเริ่มก็ไม่ทราบ

Final Project

2008-02-29T02:02:00.000-08:00

อันนี้ก็ถือเป็นการสิ้นสุดการเดินทางของเส้นทางComunication Art Design 4 ถึงแม้มันจะเป็นการเดินทางที่ผมเคยไปมาแล้วรอบนึงแต่ไปไม่ถึง แต่เมื่อได้มีโอกาศที่จะได้ออกเดินทางใหม่ในปีนี้อีกครั้ง มันก็ทำให้ผมสามารถเดินทางโดยที่พอจะรู้ข้อมูลบ้างว่าเส้นทางสายนี้มันมีอุปสรรคอะไรบ้าง
และผมจะต้องมีเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้ คือ ผมจำเป็นที่จะต้องเดินทางให้ถึงเป้าหมาย โดยสวัสดิภาพ และต้องเป็นการเดินทางที่สนุกสนานหรรสา ทั้งผมและเพื่อนๆผู้เริ่มเดินทาง แม้เพื่อนบางคนอาจจะไม่สนุกเท่าไรก็ตาม แต่ผมก็ยังถือว่าโชคดีที่ตัดสินใจเลือกการเดินทางโดยใช้ TAXI มันก็เลยไปถึงจุดหมายได้โดยไม่ต้องเลือกการเดินทางแบบต่างๆให้งง แต่ผมก็ไม่ได้เดินทางแบบง่ายๆน่ะครับ แม้จะดูง่ายๆ แต่ผมก็ต้องจ่ายเงินค่าTAXI เหมือนกัน ซึ่งมันก็เป็นการเดินทางที่โอเคน่ะ ระหว่างทางก็แวะถามทางอยู่เรื่อยๆ เดาเองบ้าง หลงทางบ้าง ก็สนุกดี แต่ว่าผมมีค่าแท็กซี่เพียงเท่านี้ทำไงได้

ผมต้องขอขอบพระคุณท่านอาจารย์ทั้งสองมากที่ช่วยให้คำแนะนำและกลัดเกลาและแนะนำเส้นทางการเดินทางของผมจนไปถึงเป้าหมายได้ตามความต้องการ โดยเฉพาะที่อาจารมะลิได้แนะนำผมให้รู้จักกับ David Hockney ซึ่งผมไม่ค่อยจะได้รู้จักใครมากเท่าไหร่ แต่มันเป็นสไตล์ที่ผมเคยคิดจะทำอยู่เลยครับ ทั้งๆที่ผมไม่เคยรู้จัก ็ Hockney มาก่อน มันจึงทำให้ผมมีความสุขที่ได้ทำงานโปรเจคนี้ แม้มันจะใช้พลังงานไปมากมายพอตัว ผมจะไม่ให้การทำงานวิชานี้จบไปแบบง่ายๆแน่นอน ถ้าในอนาคตผมได้มีโอกาศได้เดินทางบนเส็นทางสายนี้ผมจะต้องนำเทคนี้ไปถ่ายทอดต่อสาธารณะชนให้ได้ครับ ขอบคุณมากๆ แต่ผมก็ขอโทษด้วยน่ะครบที่อาจจะทำให้อาจารย์ทั้งสองปวดกะบาลบ้างในบางอารมณ์ It's my style.....

รถใหญ่ไล่รถเล็ก

2008-02-28T17:08:00.001-08:00

อันนี้ก็เป็นอะไรเล็กๆน้อยๆที่ผมถ่ายมาแต่ไม่ได้ใช้งาน แต่ถ้าเราหัดหันมามองอะไรที่ไม่ใช่ประเด็นหลักของเรา แล้วรู้จักการจัดระเบียบการมองของเราในแง่มุมอื่นบ้าง มันก็สนุกดีน่ะครับ ของพวกนี้มันก็เป็นสิ่งที่ผมเห็นอยู่ทุกๆวันอยู่แล้วแต่ก็ไม่เห็นจะอยากยกกล้องขึ้นมาถ่ายเลย แต่พอตอนที่ตั้งใจจะไปถ่ายแท็กซีี่ผมดันกลับอยากถ่ายอย่างอื่น ทำให้ผมรู้ได้ว่าไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อเลยสำหรับการที่เราจะอยู่กับอะไรสักอย่าง และอยู่กับมันแบบจิงๆ มันไม่ใช่ว่าอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างเดียวแล้วเราจะได้แต่สิ่งนั้น ผมเชื่อมั่นในความสัปดลของคนเรา แต่มันก็คงจะดีน่ะถ้าอาจารย์เออ ออ ตามผม นี่แหละผมว่าข้อดีของ Observation.

ผลพลอยได้

2008-02-28T16:53:00.001-08:00

ภาพเล่านี้เป็นภาพที่ผมถ่ายด้วยความบังเอิญหรือไม่ได้ตั้งใจที่จะไปถ่ายมันนั่นเอง ซึ่งมันไม่ค่อยจะเป็นวิธีการถ่ายรูปของผม จากปกติเวลาที่ผมอยากจะออกไปถ่ายรูปผมก็จะแบกกล้องแล้วก็ออกผจญภัยไปในสถานที่ต่างๆโดยที่มีความคาดหวังว่า จะได้เจอกับสิ่งที่ผมต้องการ
แต่การที่ได้ภาพถ่ายที่มาจากการที่ออกไปทำงานอย่างเดียว คือออกไปถ่ายแท็กซี่ในมุมเดียวและอย่างเดียว แต่นี่มันเป็นสิ่งที่ผมออกนอกลู่นอกทางจากเป้าหมายการทำงาน แค่เพียงเท่านั้นมันก็กลับได้ภาพที่ผมชอบด้วยซำ้ไป อาจจะไม่ได้เอาไปส่งอาจารแต่ก็ได้ความชอบส่วนตัวผม
อาจารย์คงเข้าใจนะครับว่ามำไมงานที่ผมทำถึงไม่ค่อยออกมาสมบูรณ์ ออกนอกลู่นอกทางมันเป็นนิสัยของผมซ่ะแล้ว ขำๆครับ.

colour of taxi

2008-02-28T16:44:00.000-08:00

ความสุขเล็กๆ

2008-02-27T09:04:00.000-08:00

สวัสดีอีกครั้งครับ กับบทความครั้งนี้ของผม ซึ่งผมต้องขอโทษด้วยไม่มีความสามารถพอที่จะรักษาความสม่ำเสมอ ในการอัฟบล็อค แต่จะด้วยเหตุผลอะไร คงไม่เสียเวลามาอธิบายแล้วกันนะครับ เพราะมันก็คงจะคล้ายๆกัน กับเหตุผลของรุ่นพี่หรือรุ่นก่อนๆที่อาจารย์คงจะพอเดาออก สำหรับผมการที่ได้มาเรียนวิชานี้แล้วได้รู้จักกับการอัฟบล็อค มันทำให้ผมได้มีความรู้สึกที่แปลกๆต่างๆดีเหมือนกัน โดยปกติแล้วผมก็เป็นคนที่พูดมากอยู่แล้ว แต่เวลา
คิดที่จะเขียนหรือพิมออกมานั้น ผมว่ามันได้ฝึกการใช้ทักษะการสื่อสารที่ต่างออกไปกับสิ่งที่ผมเคยชิน ทุกครั้งที่ผมได้มีเวลามานั่งอัฟบล็อคมันยากมากเลยที่จะหาเวลานั้น แต่เมื่อได้เริ่มในการอัฟ(เริ่มโม้) มันทำให้รู้สึกลื่นไหลไปเรื่อยๆ อยากจะอธิบายต่อไปเรื่อยๆ มันสนุกดีนะครับ ที่ได้สื่อสารกับคนโดยที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากัน และเราก็เป็นฝ่ายสื่อสารอย่างเดียว ไม่มีใครคอยมาเบรค หรือเบี่ยงเบนความสนใจไปจากเรา สนุกดีน่ะครับ อย่างน้อยก็มีอาจารย์ที่จำเป็นต้องอ่านของผมล่ะครับ

ผมขอเริ่มเข้าสาระกันบ้างสำหรับการเรียนวิชาComunication Art Design4 การที่ผมได้เรียนวิชานี้กับอาจารย์ทั้ง 2 ท่าน ผมขอบอกเลยว่าผมตั้งใจ
ที่จะรอลงทะเบียนเพื่อเรียนกับอาจารย์ ที่ไม่ได้มาเรียนสัปดาห์แรกก็เพราะว่าผมรอให้ตารางสอนออกก่อนแล้วค่อยลงทะเบียน เนื่องจากผมอยากลองของ มีเพื่อนๆเคยบอกผมว่าถ้าผมได้เรียนกับอาจารย์ติ๊กต้องแย่แน่นอน ผมต้องไม่รอดแน่นอน อาจจะต้องเรียนใหม่อีกครั้งนึงอีกเป็นแน่แท้ เพราะอาจารไม่ค่อยยอมปล่อยไหลเด็กไปง่ายๆ แต่ผมก็อยากจะลองดูเหมือนกัน เพราะผมคิดว่าเมื่อเรียนจบไปผมอยากจะทำงานที่เกี่ยวข้องกับสายที่เรียนมา และถ้าจะไปทำงานสิ่งนึงที่หนีไม่พ้นนั่นก็คือลูกค้า อาจารย์ที่เคี่ยวๆผมว่าก็เหมือนๆกับลูกค้าที่เรื่องมากนั่นเอง ยังไงมันก็คงจะเป็นสิ่งที่หนีไม่พ้นอยู่แล้ว ถือเป็นการทดลองใช้ชีวิตภายใต้ความกดดันดูก่อน ซึ่งเหลือเวลาให้ผมทดลองอีกแค่ 2-3 วิชาเท่านั้น ก่อนที่จะต้องออกไปเผชิญกับโลกกว้างที่กำลังร้อนตามลำพัง และเมื่อเรียนมาจนถึงสัปดาห์สุดท้ายแล้วผมก็ถือว่ามีความพอใจในระดับนึงคับ

แต่ต้องขอบอกก่อนเลยว่าผมเรียนวิชานี้เป็นการเรียนที่ผมมีความสุขนะครับแม้แต่ช่วงเวลาที่ทำงานก็มี่ความสุข แต่จะไม่สุขมากขอใช้คำว่าไม่ได้ลำบากใจในการเรียนเลย อาจจะเป็นเพราะว่าผมได้ทำงานที่มันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ผมชอบคือการถ่ายภาพก็เป็นไปได้ เลยรู้สึกไม่ค่อยฝืนตัวเอง
มันทำให้ผมได้รู้อะไรหลายอย่าง รู้ว่าเราเป็นใคร รู้ว่าเราควรทำอะไร รู้ว่าเราทำอะไรเป็น รู้ว่าเราจะทำอะไร รู้ว่าเราควรจะทำอย่างไร ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ผมคิดว่าเราควรจะรู้มาตั้งนานแล้ว แต่มีอยู่อย่างนึงที่ผมคิดว่าสำคัญมากเลย คือ การที่ได้รู้ว่าเราไม่รู้อะไรบ้าง ผมว่าคงมีคงหลายคนที่ใช้คำว่า ไม่รู้ ไม่ทราบ ไม่ชอบ ไม่ได้สนใจ เป็นต้น มาใช้เพื่อการที่จะปฏิเสธอะไรบางอย่าง แล้วมันก็จะทำให้คนเหล่านั้นปิดประตูกับสิ่งเหล่านั้นไปอย่างสิ้นเชิง
ผมว่าอะไรที่เราไม่เคยรู้จักหรือรู้จักแค่นิดหน่อยแล้วก็ไม่เอาแล้วไม่ชอบ รับไม่ได้ สิ่งเหลานั้นผมคิดว่ามันอาจจะเป็นสิ่งใหม่ก็ได้ แต่หลายคนกลับมีความสุขกับการที่ได้อยู่กับสิ่งที่ถนัด สิ่งที่ชอบ สิ่งที่ทำแล้วมีความสุข จะให้มองกันอีกด้านผมว่านั่นมันก็คือสิ่งเก่า หรือสิ่งเดิมนั่นเอง แต่เราอาจจะไม่เบื่อไม่รังเกียจมัน เพราะเราโดนบดบังไปด้วยความสุขของเรานั่นเอง ซึ่งมันก็ไม่ได้ผิดอะไรเลย ใครทำอะไรถ้าไม่เบียดเบียนคนอื่นก็คงไม่น่าจะผิด
แต่ที่สำคัญคือ อย่าเบียดเบียนตัวเองแล้วกัน

ผมตั้งใจไว้แล้วก่อนเรียนวิชานี้ว่าผมจะไม่เชื่อมั่นอะไรในตัวเองมากเกินไป ผมจะฟังความคิดเห็นของ อาจรย์ เพื่อนๆ หรือคนอื่นๆ ที่จะให้คำแนะนำหรือความรู้ รวมถึงรับฟังทัศนะคติของคนอื่นที่มีต่อเรา และงานของเราด้วย ผมว่ามันเป็นความวิเศษมากเลยครับถ้าเราเรียนรู้ความคิดเห็นของคนอื่น เพราะคนอื่นก็มีอะไรๆหลายๆอย่างที่เหมือนกันกับเราเกือบทุกอย่าง แต่สิ่งที่ต่างกันนั่นมันก็คือ ความรู้สึกนึกคิด หรือจิตใจนั่นเอง พวกเราหลายๆคนก็คงจะเคยมีความสุขจากการตอบสนองจิตใจตัวเองกันมาเยอะแล้ว แต่มันจะดีแค่ไหนถ้าเราเก่งถึงขั้นไปตอบสนองได้ถึง จิตใจของคนอื่น ผมก็อยากจะเรียนรู้จิตใจของคนที่เกลียดผมบ้างหมือนกัน มันน่าได้อะไรสิ่งใหม่เกิดขึนบ้าง มีอยู่อย่างนึงที่ผมกำลังสนใจอยู่คือ ผมกำลังเรียนรู้ข้อดีจากข้อเสียของตัวเองอยู่ คงจะน่าสนใจดีน่ะถ้าบรรลุได้ แต่ผมก็รู้วิธีแล้วว่าถ้าเราอยากเรียนรู้อะไรก็แค่ลองเปิดใจให้กว้าง แล้วก็ใช้เวลาอยู่กับมัน ให้ความสำคัญกับมัน สิ่งที่เราต้องการมันก็จะออกมาเอง ถ้าเราไม่ปิดตัวเองซ่ะอย่างยังไงทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นความรู้หรือสิ่งใหม่ได้ หลายๆคนพยายามจะคิด
จะรู้ จะสร้าง จะทำแต่สิ่งใหม่ๆ ด้วยการทำทุกวิถีทาง แต่ไม่เคยเลยที่จะทำความรู้จักกับตัวเองก่อน ทั้งๆที่มันง่ายมากเลย เพียงแค่สนทนากับตัวเองในใจก็ได้แล้ว เมื่อเรารู้จักตัวเองแล้ว เราก็จะรู้ว่าเราต้องการอะไร แล้วจะมีความสุขแค่ไหน ถ้าเราสามารถทำตามความปรารถนาของตนเองได้
ทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้นนี้มันก็คือความต้องการของผมที่อยากจะบอกคนอื่น แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว.

Introduce to "Micro & Makro "

2008-01-20T12:41:00.000-08:00

ตอนนี้คลาสของเราก็ดำเนินการเรียนมาได้กว่าครึ่งทางแล้ว อาจมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับใครหลายๆคนหลายๆแบบแตกต่างกันไป ทั้งในแง่ดีและแง่ร้าย
แต่ก็ทุกคนกำลังที่จะได้เริ่มต้นกันใหม่ ก็ต้องขอขอบคุณอาจารย์ที่มีความเมตตากรุณาให้บรรดา นักเรียนที่น่ารักอย่างพวกผมและเพื่อนๆในห้อง ได้มีโอกาสในการออกทัวร์ครั้งใหม่ แต่ก็ดีเหมือนกันที่จะได้เริ่มทัวร์ใหม่ ทัวร์ที่มีตีมให้เราได้ออกไปผจญภัยแบบไม่ต้องเคว้งคว้างเท่าไหร่ เราจะเริ่มออกเดินทางไปพร้อมกับคำว่า " Micro & Makro " มันดูน่าจะสนุกน่ะครับสำหรับทัวร์นี้ ก็ตื่นเต้นตั้งแต่วันแรกที่ได้ฟังโปรแกมทัวร์แล้ว แต่ก็มีข้อกำหนดบางอย่างคือเราจำเป็นที่จะต้องได้เจอกับอะไรบางอย่าง ห้ามทัวร์แบบเรื่อยเปื่อยหรือไม่มีเป้าหมาย ชักไม่เริ่มชิวแล้วล่ะซิ๊....

อารมณ์แรกที่ผมได้ฟังคำที่ออกมาว่า "Micro & makro" นั้นผมก็ได้เริ่มนึกไปถึงอะไรต่างๆมากมาย เยอะมากๆ ด้วยความจำเป็นมั้งครับที่ว่าจำเป็นต้องคิดให้ออก เลยดูให้ความสนใจและตื่นเต้นกับมันหน่อย แต่ด้วยประสบการณ์บางอย่างที่เคยผ่านมาในชีวิต เช่นการที่ผมเคยเรียนสายวิทย์
ในระดับมัธยมศึกษาทั้งต้นและปลาย ทำให้พอได้คุ้นเคยกำอะไรบางอย่างอยู่บ้าง เช่นคำว่า "Micro" มักจะได้ยินการใช้คำนี้ในการเรียกอะไรหลายอย่างเหมือนกัน เช่น ไมโครชิพ, ไมโครเวฟ, ไมโครกรัม เป็นต้น รู้สึกว่าคำว่าไมโครถ้าจะหาความหมายของมันในเชิงความหมายของการเป็นหน่วยวัดสิ่งของบางอย่างที่เล็กมากๆ มันจะมีค่าของมันคือ "คูณสิบกำลัลลบหก" ซึ่งมันน่าจเป็นอะไรที่เล็กมากๆ เป็นหน่วยที่เล็กมากๆ ย่อยมากๆ มักจะคุ้นเคย คำนี้จากการเรียนวิชาจำพวก ฟิสิกส์ เคมี หรือชีวะ ซึ่งอาจจะมาพร้อมกับตัวเลขในการบอกค่าต่างๆ

ส่วนคำว่า "Makro"นั้นอาจจะไม่ต่อยได้ยินมากเท่าไหร่ แต่เท่าที่พอจะรู้จักนั่นก็คือมันเป็นอะไรสักอย่างที่เอาไว้เพื่อบ่งบอกกับอะไรอีสักอย่างว่า มันโคตรใหญ่เลยน่ะ มันมหึมาเลยน่ะ อะไรประมาณนั้น ซึ่งแน่นอนถ้าถามผู้คนทั่วๆไปในการคิดถึงคำนี้ก็คงจะมีหลายคนที่คุ้นเคยมันกับการใช้เรียก
ห้างสรรพสินค้าขายของ mega store ชื่อดังชื่อนึงของเมืองไทย เหมือนดังที่อาจารย์ติ๊กได้พูดดักเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่ผมว่ามันก็เป็นตัวอย่างที่ดีมากอย่างนึงเลยในการที่เราจะยกตัวอย่างมาอธิบายคำนี้ มันน่าจะต้องการสื่อให้ลูกค้่าหรือกลุ่มเป้าหมายรู้สึกว่า เห้ย!!! เออมันใหญ่จิงว่ะ มันอลังการน่ะ มันน่าจะมีอะไรเยอะแยะมากมายน่ะ มันน่าจะหลอกเงินเราได้มากมายเลยเช่นกันน่ะ น่าสนใจเลยทีเดียว ความหมายของมันน่าจะต้องการสื่อว่า เค้ามีของมากมายรวมกันอยู่ที่นี่ที่เดียว เค้าได้รวบรวมหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง มากมายมาไว้ที่นี่แล้ว มีหลายสิ่งทีต้องการอยู่ในนี้ไห้เข้าไปเลือกหากัน มันก็น่าจะเป็นอย่างนั้นอยู่หรอกถ้าไม่ดันมีห้างชื่ออืนๆที่มันโผล่ขึ้นมาอีมากมายอีกหลายชื่อที่ลักษณะคล้ายๆกัน

แต่ในความหมายของผม ผมมองว่า "Micro & Makro" มันน่าจะเป็นสิ่งอยู่ด้วยกัน มีผลซึ่งกันและกันมากกว่า น่าจะเป็นสิ่งที่มาควบคู่กันไป
เพราะทั้งสองอย่างนี้มันอาจจะเป็นสิ่งเดียวกันก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองมันอย่างไรมากกว่า เราอย่ากมองมันอย่างรวมๆ หรือเราจะมองมันแบบเจาะลึกลงไปในส่วนย่อยๆ เพราะส่วนใหญ่ๆมันก็ต่างประกอบด้วยส่วยย่อยๆอีเยอะมากมาย และส่วนย่อยๆต่างๆถ้าเราเลือกที่จะมองมันอย่างมีระบบ แบบแผนมันก็จะกลายเป็นสิ่งใหญ่ๆได้เหมือนกัน

"test"

2008-01-06T02:40:00.000-08:00

อันนี้ก็เป็นหน้่าจอของผมน่ะคับทำงานอยู่แล้วลองถ่ายหน้าจอจะส่งให้เพื่อนดู เออมันก็แปลกดีมีmsnเป็นbackgroundด้วย

สวัสดีปีใหม่!!!!2551

2008-01-06T01:05:00.000-08:00

คงไม่ช้าเกินไปที่จะกล่าวคำว่าสวัสดีปีใหม่กับทุกๆคน เนื่องจากตอนช่วงเทศกาลปีใหม่นั้นผมค่อนข้างที่จะห่างหายไปจากเพื่อนๆเกือบทุกปีครับ เพราะทุกๆปีใหม่ก็จะมีเพื่อนๆมากมายที่จะโทรมาตามหรือโทรมาชวนไปเที่ยว ไปปาร์ตี้ที่ต่างๆ แต่ผมไม่เคยได้ไปกับใครหรอกครับ เพราะทุกปีผมจะเดินทางกลับบ้านต่างจังหวัดครับ ก็คือที่สุราษฏร์ธานี สถาบันครอบครัวต้องมาก่อนครับบบ เพราะไม่งั้นก็ไม่รู้จะเอาเงินที่ไหนมาเรียนครับบบบบ การเดินทางกับผมนั้นเป็นเรื่องที่อยู่คู่กันมาตั้งนานแล้วตั้งแต่เด็ก การที่ต้องนั่งรถสักวันหรือครึ่งวันนั้นเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผม แต่มันอาจเป็นเรื่องที่น่าเบื่อสุดๆสำหรับใครบางคน "ตนเราไม่เหมือนกันครับ"มันเป็นคำสรุปง่ายๆที่ใช้ได้จริงในการที่จะยุติข้อโต้แย้งระหว่างทัศนะคติของคนขึ้นไปที่ไม่เหมือนกันเสมอ
แต่การเดินทางของผมนั้นมันทำให้ผมได้เห็นได้ผ่านตา อะไรหลายๆอย่าง บางอย่ามันก็น่าจดจำ บางอย่างก็ดูน่าสนใจแต่ก็ไม่เห็นอยากจดจำ จนมาถึงปัจจุบันนั้น การจะเดินทางแต่ล่ะครั้งของผมนั้นมันเริ่มมีเหตุผลอื่นๆเข้ามาเป็นปัจจัยในการตัดสินใจที่จะเลือกวิธีการเดินทางหรือช่วงเวลาที่ต้องการจะเดินทาง เพื่อที่จะทำให้ผมได้บังเอิญเจอกับบางสิ่งบางอย่างที่ตั้งใจไว้ ผมว่าความบังเอิญมันสามารถสร้างขึ้นเองขึ้นเองได้น่ะครับ แต่มันก็จะได้แค่เหมือนมากๆแค่นั้นครับ อย่างเช่นตอนนี้ผมทำงานcomDsignอยู่ ตอนนี้ผมมีความสนใจกับสิ่งบางสิ่งอยู่ มันคือป้ายบอกทางป้ายลูกศรที่เอาไว้ชี้บอกทาง ผมเคยเริ่มสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มาสักพักใหญ่ๆแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรกับมันสักที ตอนนั้นผมได้ไปคาร์ฟูแถวพระราม4 แล้วก็ต้องวนรถหาที่จอดจนต้องขึ้นไปจอดชั้นบนสุด เมื่อมองจากมุมที่อยู่ด้านบนของลานจอดรถมองลงไปข้างล่างมันทำให้ผมได้พบเจอกับป้ายบอกทางที่ให้เลี้ยวซ้ายเลี้ยขวาในรูปแบบฟอร์มที่คล้ายๆกันคือสีเหลืองดำแต่ด้วยมุมมองหรืออะไรสักอย่างมันทำผมเห็นลูกศรชี้ไปในทิศทางต่างๆมากมาย ทำให้เรารู้สึกงงในการที่จะต้องการหาป้ายสักอันเดียวเพื่อจะบอกทางในทางที่เราจะไป ทำให้ผมึคิดได้ว่าการที่มีป้ายบอกทางมันทำหน้าที่ของมันอยู่แล้ว แต่เมื่อไหร่ที่มันมาอยู่รวมกันมากๆมันก็ทำให้เกิดอาการสันสนได้เหมือนกันแทนที่จะบอกทาง มันอาจทำให้เข้าใจผิดไปอีกทางนึงเลยก็ได้ มันเป็นความบังเอิญที่น่าสนใจดี ตอนนี้ผมต้องการที่จะให้ความบังเอิญเจอสิ่งๆแปลกช่วยกันเข้ามาหาผมหน่อย ต้องการความบังเอิญอีกมากมาย เพื่อนนำมาทำงาน แต่ช่วงเวลาที่ผมหาความบังเอิญเหล่านั้นด้วยการเดินเท้าออกไปข้างนอกแบบไร้ซึ่งเป้าหมาย ด้วยความคิดว่าจะเจอกับความบังเอิญ ทำอยู่ได้ประมาณอาทิตกว่าๆ แต่มันเหมือนไม่คุ้มกันเลยกับความเหนื่อย เราน่าจะหาตีมในการหาสิ่งต่างๆเหล่านั้นมันน่าจะดีกว่า มันก็ทำให้ได้รู้ว่าหากเราใช้สมองไปเป็นเครื่องมือให้กับโชคชะตา
และอาศัยความตั้งใจอีกหน่อยมันก็น่าจะเจอกับอะไรดีๆในชีวิต

ขอน้อมรำลึกถึงพระกรุณาธิคุณ ในสมเด็จพระพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยานิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์

2008-01-06T00:03:00.000-08:00

นี่ก็เป็นงานที่เคยทำส่งอาจานตอนเรียนปีที่แล้วคับดูเล่นๆไหลๆ

2007-12-22T22:50:00.000-08:00

อันนี้เป็นงานVdO documentory วิชาAdvertising ที่อาจารย์ให้ไปทำเพื่อแนะนำสถานที่ แต่ด้วยอุปสรรคอันมากมายที่มันเข้ามาพร้อมกัน มันทำไห้การวางแผนที่จะพาไปเที่ยวหัวหินมากมาย จนหนทางในการที่จะทำงานนี้เกือบมองไม่เห็นทาง แต่เราก็ไม่ยอมย่อท้อ ยังไงเราก็จะต้องไปถ่ายทำกันให้ได้เพราะอีกสองวันต้องส่งงานวิชานี้แล้ว ทุกอย่างมันเริ่มจากการนัดเจอกันที่สายใต้ และกำลังจะไปถ่ายทำงานแต่มีเงินรวมกันไม่ถึงห้าร้อยบาท เราจะแก้ไขสถานการ ไปเรื่อยๆ แต่เนื้อหาไม่ใช่ประเด็นหลักของเรานะคับ ทั้งๆที่มันเป็นสิ่งที่อาจารต้องการ ทุกอย่าททุกกระบวนการ ทำโดยคนแค่สองคนพร้อมกับการตัดต่ออีกสามชั่วโมง ลองดูๆกระบวนการทำงานที่ไม่มีแบบแผนดูนะคับ

"secound idia"

2007-12-17T06:05:00.000-08:00

หลังจากที่ผมได้ลองจัดวางภาพอยู่ก็ทำไห้ได้รู้อีกอย่างนึงอีกว่า บางภาพที่วางอยู่กับพื้นแล้วถ่ายรูปมันอีกที มันต้องพยายามหามุมกล้องที่จะถ่ายให้พอดี
แต่พอถ่ายเส็ดแล้ว นำภาพมาดูมันทำให้ได้รู้ว่ารูปที่ถ่ายมาเอียงๆหรือรูปที่ใช้ช่วง wide มากๆมาถ่ายมันอีกที หรือจะเป็นแสงสะท้อนที่มันเกิดขึ้นจากผิว
ของกระดาษอัดรูป ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกๆใหม่ๆ บางครั้งสิ่งที่เราไม่ได้ตั้งใจดูหรือเราไม่ตั้งใจจะเห็นมันก็ทำให้เราได้เจออะไร แต่ถ้าเกิดเราตั้งใจทำ
ให้มันเกิดได้ก็น่าจะก้าวไปสู่ "third idia" ได้แต่มีงานชิ้นนึงที่ผมว่ามันน่าสนใจพิเศษเหมือนกันคือรูปข้างล่างนี้ง่ะคับ แล้วไว้เจอกันโอกาศหน้า แต่โอกาศมักมาตอนไม่ค่อยจะพร้อยเสมอ.

"Experimental"

2007-12-17T05:03:00.000-08:00

จากการที่ได้ดูงานของ"Hockney"มาแล้วและก็ชอบงานของเขาด้วย แต่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ที่เค้าถ่ายมาเค้าต้องการจะบอกอะไร รู้แต่ว่าการถ่ายภาพของเขานั้นมีเทคนิคนำเสนอที่แปลกใหม่และน่าสนใจดี ผมก็เลยตัดสินใจลองทำดูเองจิงๆดีกว่า เราอาจจะได้เห็นบางสิ่งบางอย่าง ที่อาจจะไม่สามารถพบเห็นเวลาที่ถ่ายภาพ ธรรมดา
แล้วมันก็ได้ทำไห้ผมเห็นอะไบางอย่างจิงๆเมื่อได้ลองถ่ายดูจิงๆ เช่น แค่การคิดที่จะเริ่มต้นถ่ายกดชัตเตอร์ครั้งแรกก็งงแล้ว ไม่รู้จะไปเริ่มถ่ายตรงไหนดี เพราะสถานที่ทีผมเลือกไปถ่ายนั้นมันคือ บริเวณหน้าลานพระรูปตรงสพานพุธ มันมีอะไรต่างๆที่ทำไห้เราสนใจมันมากมายไปหมด ทั้งลายพระรูป ที่มีแสงสี คนที่กำลังเล่น skatboard คนขายของขายเสื้อผ้า บากคลองตลาด หรือจะเป็นวัดแถวๆบริเวณนั้น ตอนแรกก็เริ่มถ่ายที่พระรูปก่อน
แต่ตอนหลังตัดใจเห้ยนี่ไหนๆมันก็เป็นการทดลองอยู่แล้ว ถ่ายมันไห้แหลกไปเลยดีกว่า เผื่อเจออะไรแปลกๆๆ
แล้วมันก็เจอสิ่งที่แปลกจิงๆด้วย สิ่งที่ว่ามันก็คือเรานี่เอง โง่นี่หว่าถ่ายมาซ่ะเยอะเลยเรียงไม่ถูก เปลืองไป!!!! แต่ไม่เป็นไรนี่มันคือการทดลอง
แต่เมื่อได้ภาพมาแล้ว เราก็จะมาทดลองกันอีกที ก็คือลองวางมันดูซิ แต่เนื่องจากที่ถ่ายมามันไมาได้คลอบครุมและต่อนเนื่องกันทั้งหมด เพราะตอน แรกกะจะถ่ายมาให้สามารถต่อกันจนครบเป็น360องศา จึงคิดว่าน่าจะลองมามองดูเป็นกลุ่มๆดีกว่า อันไหนที่มันอยู่ใกล้ๆกันก็ลองวางใส่เข้าไปดู
ลองดูกันเองดีกว่า ก็ลองวางตามแบบของ Hockney ดูก่อนแล้วกัน

"David Hockney"

2007-12-17T03:00:00.000-08:00

กลับมาอีกครั้งกับการอัฟบล็อคที่แสนจะสนุกสนาน หลังจากที่สัปดาห์ที่แล้วพลาดไป วันนี้ผมก็อยากจะมานำเสนอให้ทุกๆท่นได้ทำความรู้จักกับ
ศิลปินผู้นึงคือ "David Hockney" โดยงานของเขานั้นค่อนข้างที่จะตรงกับเรื่ิองที่ผมกำลังสนใจ และกำลังศึกษาอยู่คือ"photomontage"
ก็พอดีอาจารย์มะลิแนะนำให้ผมลองไปหาข้อมูลของเขาดู

เดวิด ฮอว์คนี่ย์ ไม่เคยกลัวที่จะพูดถึงเรื่องงานศิลปและงานศิลปของเขาเองต่อหน้าสาธารณชน ในช่วงเวลาการทำงานที่ผ่านมา ฮอว์คนี่ย์ให้ความสนใจในวิธีการสร้างงานศิลปของเขาตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน ฮอว์คนี่ย์เป็นศิลปินนักวาดรูปที่เยี่ยมยอด แต่ในบ้างครั้งเขาก็รู้สึกตื่นเต้นไปกับความสามารถของเทคโนโลยี่ เช่น ในงานศิลปของเขาที่ใช้กล้องโพราลอยด์, เครื่องถ่ายเอกสารและเครื่องแฟกซ์ ในปี 1999 ฮอว์คนี่ย์ได้ไปชมผลงานของ อิงเกรส์ [Ingres] ที่พิพิธภัณฑ์ National Gallery เขาถึงกับตะลึงในความงามในงานวาดเส้นของอิงเกรส์ และอธิบายถึงงานของอิงเกรส์ที่มีความประณีตเหมือนกับใช้กล้องถ่ายภาพชั้นเยี่ยมว่า ‘ลายเส้นที่เด็ดขาดปราศจากความลังเล และเส้นสายที่เยี่ยมยอด ‘ ทำให้ฮอว์คนี่ย์เขียนภาพเหมือนตัวเองจำนวน 56 ภาพ รวมทั้งภาพเหมือนภาพนี้ด้วย และนี่คือผลงานจำนวน 4 ชิ้น ซึ่งสะท้อนความหลงใหลของเขาที่มีต่อการเขียนภาพ
1. งานวาดเส้นของอิงเกรส์เป็นภาพ นาง จอห์น แมคกี [Mrs John Mackie ] ซึ่งมีบันทึกอยู่ในไดอารี่ของลูกสาวเธอที่ชื่อ แอนนนา โซเฟีย [ Anna Sophia ] เมื่อวันที่ 9 เมษายน 1816 ที่กล่าวว่า คุณแม่ของเธอยินดีให้อิงเกรส์เป็นผู้วาดรูป และวันที่ 18 เมษายน 1816 ว่า คุณแม่บอกว่ารูปเขียนได้ดีมาก และดีใจมากที่ได้รูปนี้
2. ภาพเขียนเฟรสโกของแองเจลิโค [ Angelico ] ที่ชื่อ ‘คำประกาศที่โบสถ์เซนต์มาร์ค [‘ The Annunciation ’ in the Monastery of st. Mark’s ‘] ภาพนี้อยู่บนผนัง ซึ่งภาพส่วนใหญ่วาดอยู่ตามอารามพระเล็กๆ
3. ภาพพิมพ์แกะไม้ [ woodcut ] ของ Durer แสดงภาพของศิลปินกำลังวาดภาพพิณฝรั่ง [ lute ] กับเครื่องมือวัดขนาด [ปี คศ. 1525]
4. ภาพคนเล่นพิณ [The Lute Player] โดย Caravaggio ในปี คศ 1596 ผลงานทั้งหมดนี้สะท้อนถึงความสนใจในงานเขียนภาพของเขาที่ว่า เครื่องมือทั้งหลายที่มีขายอยู่ทั่วไปนั้นจะมีส่วนในการสร้างงานศิลปได้ การใช้เครื่องมือเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ความเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ลดลงเลย เพราะสิ่งประดิษฐ์เกี่ยวกับการถ่ายภาพใดก็ตาม ไม่สามารถทำได้ สองมือเท่านั้นที่ใช้สร้างสรรค์ผลงานศิลปะ

และนี่ก็เป็นตัวอย่างานของเขาที่ผมไปหามาดูเป็นตัวอย่าง ซึ่งน่าสนใจมาก และผมนั้นเคยเห็นงานเค้ามาแล้วแบบผ่านๆแต่อาจยังไม่รู้ว่าเป็นใคร
และผมเองก็เคยลองถ่ายรูปเล่นๆในการถ่ายภาพในสไตล์นี้ พอได้มาเห็นงานเขาแบบเยอะก็เลยยิ่งสนุกและอยากที่จะทำงานมากขึ้น ลองไปดู
ตัวอย่างงานของเขาแล้วกัน แต่ผมไม่แน่นใจน่ะครับว่าเป็นงานของ Hockney ทั้งหมดหรือเปล่าเพราะบางรูปอาจเป็นงานของคนอื่นที่ทำคล้ายๆ
กับของเขา ผิดพลาดประการใดก็ขอโทษด้วยนะครับบบบบบบ

"similar but different"

2007-12-02T04:00:00.000-08:00

นี่ก็เป็น portrait ของผม ทั้งในทรรศนะคติของตัวเองและของอาจารย์
ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่ได้เป็นคนที่ยึดเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่อยู่แล้ว
แค่ทำไมต้องเป็นลิงด้วย คนอื่นยังเป็น สไปซ์เกิลได้เลย
แต่ลองอาจารย์แต่งตั้งให้แล้วมันก็คงจะมีเหตุผลอยู่บ้างแหละ
เลยเอามาให้ดูกันทั้งสองด้านอาจมีบางอย่างที่คล้ายกัน
รูปขวาจะออกแนว modern นิดหน่อย แต่ทางด้านซ้าย
น่าจะเป็น postmodern นะครับ.

"Understanding of Asian culture"

2007-11-25T23:05:00.000-08:00

นี่เป็นอีเมล์ที่ผมได้รับมาจากเพื่อนๆผมส่งมาให้
เห็นแล้วก็รู้สึกชอบดี ดูคนที่ทำงานนี้มาเค้าต้องการ
จะบอกอะไรเราสักอย่าง จึงอยากให้คนอื่นๆได้เห็นกันบ้าง
และที่สำคัญคนทำงานนี้รู้สึกว่าจะเป็นคนจีน
ที่ไปเรียนที่ต่างประเทศด้วยเป็นมุมมองมุุมหนึ่ง
ของนักออกแบบที่อย่างน้อยเค้าก็ไม่ได้มองอะไรด้นเดียว
อย่างน้อยก็มีสองด้านแล้วละคับ
ผมว่าเค้าไม่ค่อยตอแหลดี
"สีนำ้เงินคือฝรั่ง สีแดงคือเอเซีย"

"no body perfect"

2007-11-25T22:46:00.000-08:00

วันนี้เป็นวันแรกที่กลับมาจากการไปเที่ยวภาคเหนือมา
อากาศกำลังดีมากๆ แต่ผมไม่ได้ไปเที่ยวเหมือนที่เคยผ่านๆมา
ครั้งนี้เป็นการไปใช้ชีวิตโดยเปลี่ยนบรรยากาศและสิ่งแวดล้อม
คือมีเพื่อนเค้าจะกลับบ้านที่เชียงรายเลยชวนผมไปด้วยกัน
ช่วยกันขับรถ ไปกินไปอยู่กับบ้านเค้า ใช้ชีวิตแบบชนบท
ซึ่งมันก็เป็นบรรยากาศที่ไม่ค่อยแปลกเท่าไหร่หรอกคับ
เพราะผมก็เป็นเด็กต่างจังหวัดเหมือนกัน
มันเป็นชีวิตที่ง่ายๆ เป็นการใช้ชีวิตเพื่อตอบคำถามง่ายๆ
คือ มีชีวิตอยู่ ทำงานเพื่อเลี้ยงชีวิต ดูแลครอบครัวให้มีความสุข
ทั้งๆที่มันก็เป็นปัจจัยพื้นฐานของคนทั่วๆไปที่ควรจะมี
แค่เพียงว่าอยู่ในกรุงเทพ อยู่ในเมืองมันมีสิ่งเร้าอย่างอื่น
ที่เข้ามามีอิทธิพลกับการใช้ชีวิตที่มากมายและฟุ่มเฟือยจบเกินไป
แต่ผมก็ไม่ได้คิดเลยว่าการใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยมันผิดหรือไม่ดี
มันเป็นสิทธิความอิสระที่จะเลือกใช้ชีวิตของแต่ละบุคคลมากกว่า
ตราบใดที่คุณยังสามารถหาความสุขได้โดยไม่ลำบากผู้อื่น
กลับมาเข้าเรื่องอีกที ที่ผมต้องการจะมาเล่าให้ฟังคือ
การไปเที่ยวครั้งนี้ไม่มีแบบแผน ไม่ม่แปลน ไม่มี่เงิน
มีเท่าไหร่ใช้เท่านั้น ไปที่ไหนได้บ้างก็ไปที่นั่น ไม่มีข้อกำหนดเลย
ว่าไปเที่ยวภาคเหนือแล้วจะต้องไปเที่ยวไหนบ้าง แต่สำคัญคือต้องเมา
ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นอาจจะต้องเบื่อหรือเซ็งที่ไปเที่ยวทั้งทีกลับไม่ได้ไป
ที่ดังๆหรือไปถ่ายรูปกับสถานที่ที่คนคนส่วนใหญ่นิยมกัน
แต่ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น ผมว่ามันก็เป็นทริ๊ปที่ไปเที่ยวทริ๊ปนึง
การไปในสถานที่ใหม่ๆที่เราไม่เคยไปแค่นี้มันก็ทำไห้เราได้พบกับ
ความแปลกใหม่อยู่แล้ว ผมเตรียมอุปกรณ์ทั้งกล้องdigital
และกล้องฟิลม์ไปพร้อม เผื่อเจอกันสิ่งใหม่ๆที่น่าจะบันทึกจะได้พร้อม
แต่ไม่ได้ไปเที่ยวไหนมากมันก็ไม่เป็นไร เพราะสิ่งใหม่ๆมันไม่ได้
มีอยู่แค่บนดอยหรือในอุทยานแห่งชาติเท่านั้น รอบๆตัวเรามันมี
ความสวยงาม ความแปลกใหม่ ความน่าสนใจอยู่แล้วเสมอ
แต่ด้วยความใกล้ตัวของมันคนเรามักจะมองไม่เห็นหรือไม่มองมันเอง
กลับไปให้ความสนใจ ให้ความสำคัญกับสิ่งใกล้ตัวของคนอื่นแทน
ตัวอย่างที่ผมได้เจอก็เช่น ของเล่นเด็กเล็กที่เป็นพวกตัวต่อ
ซึ่งไม่ค่อยได้เห็นนานมาแล้ว ทั้งที่ตอนเด็กก็เคยเล่นเคยสนใจเหมือนกัน
แต่ตอนนี้วันเวลามันเปลี่ยนไปความสุขมันเปลี่ยนไป ความต้องการ
มันต่างกันไปกับเมื่อตอนเด็กผมอาจไม่ต้องการไม่สนใจมันแล้ว
ใครจะไปรู้ว่าวันนึงของเล่นเชยๆเด็กมันจะมาทำให้คนที่อายุยี่สิบกว่า
มาสนใจ มานั่งเล่นนั่งจับมันอีกครั้ง แต่ด้วนมุมมองที่ต่างกันไปกับ
เมื่อยี่สิบปี่ที่แล้ว สถานนะของผมที่มองของเล่นชิ้นเดิมตอนนี้คือ
นักเรียนมหาวิทยาลัย ที่เรียนเกี่ยวกับศิลปะ แต่ด้วยสีสันของเล่น
ที่ฉูดฉาด น่าสนใจ มันทำให้ผมกลับไปสนใจสิ่งเดียวกับเด็ก2ขวบ
นี่ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นตัวอย่าง ของการมองที่ผมคิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน
แค่การมองสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สิ่งเดียวกัน แต่ด้วยสภาวะและเวลามันทำให้
คนเรามองสิ่ง ต่างกันออกไป แค่เพียงมองสิ่งๆเดิมแต่ในอีกมุมมอง
มันก็ทำให้เราใด้เจอกับอะไรใหม่ได้เหมือนกัน
แม้มันจะเป็นทริ๊ปที่ไม่ค่อยที่จะ perfect เท่าไหร่ตามความคิด
ของใครบางคน แต่สำหรับผมผมมีความสุขแล้ว
แล้วในทริ๊ปนี้มันก็ทำให้ผมได้ลองถ่ายภาพในมุมมองแปลกๆดู
มันอาจไม่เป็นภาพถ่ายที่สมบูรณ์ ตามหลักของการถ่ายภาพที่ถูกวิธี
หรือสมบูรณ์แบบ ซึ่งผมอาจเคยมองเห็นมันมาแล้ว หรือเปล่าก็ไม่รู้
แต่เมื่อก่อนผมไม่เคยที่จะคิดถ่ายมัน เนื่องจากคิดว่ามันไม่น่าสนใจ
แต่มาจนถึงในวันนี้ผมมีประสบการณ์ถ่ายภาพมานานขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ความคิดต่างๆและมุมมองผมอาจจะเปลี่ยนไปบ้างไม่มากก็น้อย
ผมจึงจะกลับมามองกับสิ่งที่ผมเคยคิดว่าไม่น่าสนใจ ไม่น่าถ่าย
อีกครั้งนึง ม็มีภาพที่เก็บมาฝากเพื่อนๆกับบ้าง นี่เป็นภาพที่ผมคิดว่า
มันก็น่าสนใจเหมือนกัน อยากให้คนอื่นได้เห็นบ้าง เผื่อที่คุณๆทั้งหลาย
อาจจะมีความรู้สึกใหม่ๆ กับผมคนเดิมๆบ้าง

"I draw cause I can draw"

2007-11-25T19:23:00.000-08:00

Kentaro Hiroki ศิลปินสายเลือดแดนปลาดิบ
ที่ no space atr gallery แถวๆซอยสุขุมวิท71 โดยเมื่อปี่ที่แล้วผมและเพื่อนๆ มีโอกาศได้เรียนกับKentaro ในวิชาCom Design4กับเขา
แต่สำหรับเหตุผลที่ผมต้องมาเรียนอีกครั้งในปีนี้นั้น จะไม่ขอพูดถึงแล้วกัน(ละไว้ในฐานที่ไม่ค่อยเข้าใจ)
โดยครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกของการเจอกันหลังจากที่เคยเจอกันทุกสัปดาห์
นี่เป็นการไปดูงานด้วยความต้องการความรู้ประสบการใหม่
ไม่ได้ไปเพราะต้องการคะแนนหรือต้องการเช็คชื่อ
ผมเคยเรียนกับอาจารมาก็หลายคน
หลากหลายความเก่งหลากหลายสไตล์
แต่Kentaroก็เป็นอาจารย์คนหนึ่งที่ผมชอบ
วิธีการเรียนการสอนของเค้า
เขามักจะพยายามบอกไห้นักเรียนคิดอยู่เสมอ
และก็สอนให้เรามองสิ่งที่เรารู้จักหรือคุ้นเคยอยู่แล้ว
ให้เราลองมองมันในอีกแง่มุมหนึ่ง
ซึ่งมันอาจทำให้เราได้พบกับสิ่งใหม่
ทั้งทัี่เราคุ้นเคยกับมันอยู่แล้ว
แต่แค่ยังไม่เคยมองมันในมุมใหม่
เคนทาโร่เคยบอกเสมอว่าการทำงาน
มันไม่จำเป็นต้องพึ่งคอมพิวเตอร์เสมอไป
มันอาจเป็นข้อจำกัดความคิดของเรามากกว่า
แต่อาจจะด้วยปัญหาด้านการสื่อสาร
หรืออะไรซักหลายๆอย่างทำให้ผมไม่ค่อยจะได้ถาม
อะไรส่วนตัว(คุยนอกคลาส)กับเขามากมาย
เมื่อมีโอกาศได้ไปดูงานของKentaro
ผมก็คงจะไม่อยากพลาดที่จะไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ความรู็

เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา ผมมีโอกาศได้ไปร่วมในวันเปิดแกเลอรี่ของ

เมื่อไปถึงที่แกเลอรี่ก็ได้เจอกับบ้านหลังหนึ่งที่มีคนนั่งคุยกัน
ประมาณสักยี่สิบกว่าคนนั่งๆยืนๆคุยกันอยู่ไม่รู้ว่ามาผิดงานหรือเปล่า
แต่พอมองๆไปก็ได้เจอกับKentaroเขาก็เชิญให้เข้าไปชมงานข้างไน
ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้เมื่อเข้าสู่ในงานก็คือเป็นกันเอง อบอุ่น สบายๆ
แต่ปัญหาก็คือ "ไหนงานว่ะ"เพราะลองมองหาดูรอบๆตัวแต่ไม่เห็นจะมีงานเลย
มีแต่คนนั่งคุยกัน และโปรเจ็คเตอร์เปิดอยู่ฉายอยู่ ผมก็คิดว่ามันเป็นงานหรือเปล่า
แต่เมื่อเดินงงๆสักพักKentaroก็เดินเข้ามาหาแล้วก็อธิบายบางอย่างให้พวกผมฟัง
จับใจความสำคัญและแปลแบบมั่วๆได้ว่า การมาดูงานของเขานั้นอาจไม่เหมือนกับ
การไปดูงานที่อื่นๆที่เคยไปดูมา ถ้าจะดูงานของเขาสิ่งหนึ่งที่คุณต้องทำก็คือ
หาว่างานเขาอยู่ตรงไหน แต่ก็พอที่จะดูออกเพราะบนฝาผนังจะมีไฟส่องลงมาอยู่
ก็พอจะเดาออกว่ามันต้องเป็นงานแน่ๆเลย "แล้วมันจะส่องทำไมว่ะ"
ก็เพราะมันเป็นกระดานเปล่าๆไม่มีอะไรเลย
แต่พอเริ่มงงกับอยู่พักใหญ่ก็ได้สังเกตุเห็นว่าบนพื้นข้างๆฝาผนังทุกอัน
ก็จะมีพวกขยะวางอยู่นิดๆหน่อยๆเราก็เคยเห็นงานเขาอยู่บ้าง
นั่นมันคืองานนี่เองเกือบจะเหยียบหรือเก็บไปทิ้งแล้ว
งานทุกชิ้นถ้าไม่ใช่คนที่ตั้งใจมาดูหรือไม่มีใครบอกก็คงจะไม่รู้
ว่ามันคืองานแน่นอน
แต่Kentaroก็ได้เข้ามาอธิบายงานเขาผมก็ได้รวบรวมศัฟท์ภาษาอังกฤษ
เท่าทีเคยผ่านเข้ามาในชีวิต และแล้วการสนทนาแบบมั่วนิ่มก็เริ่มขึ้น
โชคดีที่มีอาจารย์บลูอยู่ด้วยในงานเลยได้พอถามบางประโยคที่เดาไม่ออก
Kentaro อธิบายว่างานของเค้านั้นเป็นการทำงานที่ง่ายดายมากๆ very simple
ที่เค้าทำงานโดยCopy ลอกลายของเศษขยะหรือบิลจากซื้อของหรือตั๋วรถเมย์ต่างๆ
ที่เขาวาด(drawing)ก็เพราะว่าเขาวาดเป็นแล้วก็วาดรูปได้
ที่เขาทำอย่างนี้เพราะว่าเขาทำได้
และเขาก็ไม่ได้มีเงินเยอะ แม้เขาไม่มีเงินเขาก็สามารถทำงานได้
และถึงแม้ว่าคนอื่นมีเงินเยอะแต่ก็ไม่สามารถทำงานอย่างงี้ได้
ถ้าหากว่าเขาทำไม่เป็นหรือไม่ได้ชอบทำงานแบบนี้
และสิ่งที่เขาเลือกที่จะทำงานกับของเหล่านนี้ก็เพราะว่า
มันเป็นสิ่งของที่อยู่ใกล้ตัวเรามาก อยู่กับเราทุกวันๆ
จนคนเราหลายคนไม่เคยไห้ความสนใจกับมันเลย
พอซื้อของก็ทิ้งใบเส็จหรือกินของแล้วก็ทิ้งมันไปแค่นั้นเอง
ผมได้พยายามถามเขาต่อว่าคุณต้องการจะสื่อให้ผู้ชมงาน
คิดถึงหรือนึกถึงอย่างไร เขาก็บอกว่าแล้วแต่คนคิด
แล้วแต่ความคิดของผู้ชมแต่ละคนที่จะคิดหรือมองงานเขาอย่างไร
งานของเขานั้นเมื่อคุณมองมันคุณต้องมองให้มันให้เข้าไปเห็นถึงรายละเอียด
ของมัน คุณจะรู้ว่างานนั้นมันละเอียดมาก และเมื่อคุณดูใกล้ๆก็จะรู้ว่า
งานทุกชิ้นนั้นทำจากการวาดด้วยมือล้วนๆ มีรายละเอียดเล็กๆทุกอย่าง
ทั้งๆที่เขาเป็นคนญี่ปุ่น แต่กลับสามารถวาดได้ละเอียดกว่าคนไทยด้วยซำ้

It's my life!

2007-11-06T13:16:00.001-08:00

"อาจไม่ไช่ความประทับใจแรก แต่ก็ยากที่จะลืมเลือน"

2007-11-06T12:56:00.001-08:00

วันนี้ก็เป็นวันแรกอย่างเป็นทางการ ของการใช้ชีวิตนักศึกษา วิชา comunication art design4.
แม้จะไม่ได้เป็นครั้งแรกที่เรียนแต่มันก็เป็นครั้งที่สอง รู้สึกเหมือนจะแปลกๆในการที่จะต้องมาเรียนกับเพื่อนๆใหม่ๆ
แต่ทำไมมองไปทางไหนก็มีแต่เพื่อนเก่าๆทั้งนั้น.....นี่เราไม่ได้มาแค่คนเดียวนี่หว่า
เราพลาดกันแบบหมู่คณะ ดังนั้้นจึงไม่ค่อยแปลกไปมากเท่าไหร่สำหรับห้องเรียนใหม่นี้
และวันนี้สิ่งแรกที่ผมต้องทำความรู้จักกับมันก่อน นั่นก็คือ"blog"นั่นเอง